Pers


Precious Paradise- verlengd!

PERSBERICHT

Precious Paradise

17 januari – 13 april 2020

Susanna Bauer, Stefan Cools, Lilian Cooper, Lizan Freijsen, Nan Groot Antink, Maartje Korstanje, Sandra Kruisbrink, Erik Odijk, Julia Schwarz en Hans de Wit

Pal voor Museum Rijswijk staan de treurige overblijfselen van een eens majestueuze kastanjeboom. Hij is bijna 200 jaar oud en was de icoon van het museum. Nu is hij een schaduw van wat hij ooit was. De parasitaire honingzwam heeft hem van binnen uit opgegeten en het leven op een meedogenloze manier eruit gehaald. Hoe kan zo’n kolossale kanjer te gronde worden gericht door iets dat jarenlang onzichtbaar is gebleven? Moeten we dit zien als de onontkoombare cyclus van het leven of hadden we met de kennis van nu de boom een langer leven kunnen geven? Deze bezorgdheid over een enkele boom, maar ook over een bos en de biodiversiteit op onze wereld, is een van de belangrijkste en noodzakelijke onderwerpen waar de mensheid wereldwijd mee bezig is. Het groeiende bewustzijn dat de mens de natuurlijke processen verstoort en daar steeds vaker verantwoordelijkheid voor neemt, geeft blijk van een nieuwe wijze waarop we naar de natuur kijken. Het wel en wee van onze kastanjeboom als metafoor voor de bezorgdheid voor de natuur is aanleiding om in een tentoonstelling de recente hernieuwde zienswijze ten opzichte van de natuur door de ogen van kunstenaars voor het voetlicht te brengen. De tentoonstelling Precious Paradise laat werk zien van kunstenaars die vanuit een persoonlijke en actuele visie de natuur tot een belangrijk onderwerp in hun werk hebben gemaakt.

De werken in de tentoonstelling laten vanuit verschillende invalshoeken zien hoe ingenieus de cyclus van het leven in de natuur is, hoe toegankelijk en tegelijkertijd onherbergzaam het kan zijn. De tekeningen van Erik Odijk laten het sublieme van de natuur zien, maar in tweede instantie wordt zichtbaar dat het ook ontoegankelijk is. De natuur staat duidelijk op zichzelf; de mens heeft er niets te zoeken.

Alle organismen binnen een gegeven ecosysteem – planten, dieren, micro-organismen – vormen samen een leefgemeenschap. Alle organismen van dezelfde soort binnen een gegeven leefgemeenschap vormen samen een populatie. Deze sublieme huishouding van de natuur geeft blijk van hoe enerzijds door samenwerking, interconnecties en symbiotische relaties biotopen en biodiversiteit goed gedijen en anderzijds parasieten het verval veroorzaken of versnellen.

De basis van het werk van kunstenaar/botanicus Stefan Cools is het wonder van de natuur; zijn eigen verwondering over ecologische en psychologische processen van planten en dieren. In het bijzonder de transformatieprocessen in de natuur trekken zijn aandacht. Op een poëtische manier laat Susanna Bauer in haar werk de onderlinge verbondenheid van bomen zien door bladeren aan elkaar te haken. Een ragfijn web verbindt de bladeren aan elkaar tot kleine installaties, zoals de micro-organismen die zich onder de grond tussen bomen bevinden.

Lilian Cooper laat in haar werk de dubbelheid van parasieten in bomen zien. Turend door een microscoop ontdekt zij wat met het blote oog niet waarneembaar is. Kolossale bomen worden vernietigd door onzichtbare parasieten die als je ze uitvergroot tekent een prachtig beeld oplevert. Zo iets moois en minuscuuls is tegelijkertijd desastreus.

Nan Groot Antink verzamelt planten en zeewieren waaruit zij haar eigen pigmenten maakt en textiel mee verft. Zij kiest meestal niet willekeurig, maar verbindt vaak de keuze aan de locatie waarvoor zij het werk maakt, zoals recent voor een expositie bij VierVaart in Groede waar zij uit het land rondom de boerderij planten koos en op het nabijgelegen strand aangespoelde zeewieren verzamelde. Met de kleurstof gewonnen uit de zeewieren vulde ze de afdrukken van de wieren op papier in. Zeewieren worden sinds een paar jaar op vele manieren toegepast; in brood, salades en ook als basis voor schoonheidsproducten en cosmetica. 

De natuur staat niet op zichzelf. Door tussenkomst van de mens vermengt de natuur zich met urbanisatie, ruïnes of andersoortige overblijfselen onder water of op het land. Het vermengt zich met cultuur en haalt er het beste voor zichzelf uit en draagt tegelijkertijd bij aan het verval, aan de cyclus van het leven. De tekeningen en collages van Hans de Wit creëren de wereld nadat de mens is verdwenen lijkt te zijn. De natuur neemt langzaamaan de gebouwen over en vermengt zich er dusdanig mee dat het niet meer te zien is waar cultuur eindigt en de natuur begint.

Pas recent ontdekken we wat het belang is van korstmossen, schimmels, algen en zwammen, de oudste levensvormen op de wereld. Werden ze aanvankelijk als een pest gezien, nu wordt alom duidelijk dat zij van groot belang zijn voor ecosystemen en dat bijvoorbeeld korstmossen een superfood zou kunnen zijn. Zij zijn onderdeel van een gevoelig systeem waar al het leven op aarde mede van afhangt. De installatie van voedseldesigner Julia Schwarz is het resultaat van het onderzoek naar korstmossen als mogelijke superfood dat zij voor haar master thesis voor design onderzoek/industrieel design maakte aan de universiteit van toegepaste kunst in Wenen, specifiek voor Studio Anab Jain. De cyclus van het leven is voor Maartje Korstanje een belangrijk onderwerp in haar werk. Van karton-maché maakt zij sculpturen van organische vormen, gedeeltelijk bedekt met korstmossen en schimmels gemaakt van borduursel, brons en purschuim.

Lizan Freijsen geeft in haar werk ruim baan aan schimmels. Op basis van uitvoerig onderzoek naar het brede spectrum van schimmels maakt zij  in alle glorie vochtvlekken met schimmels op de wand, op papier en tuft zij tapijten.

Sinds de jaren vijftig van de vorige eeuw is door wetenschappers uit verschillende vakgebieden onderkend dat het leven op aarde een systeem is. Het systeemdenken is een wijze om de complexe werkelijkheid te begrijpen en te beheersen. Volgens Van Tilburg en Keuning (1976) is het systeemdenken een onderdeel van de algemene ontwikkeling in de wetenschap. Sinds de Verlichting is de natuur gecategoriseerd, in detail in kaart gebracht met als resultaat dat de samenhang niet meer werd gezien. Het systeemdenken beziet de natuur weer als een geheel en ziet hoe ingenieus het is, maar ook dat de weerbaarheid ervan enorm onder druk staat. Wat we doen is opnieuw naar de natuur kijken om die te begrijpen. Dit is precies de benaderingswijze van Sandra Kruisbrink in haar tekeningen en collages. Haar werkmethode is erop gericht om via een omweg in het proces, van fotografie naar tekening, de wereld opnieuw te bezien en trachten te begrijpen.

 

Museum Rijswijk                                            Openingstijden: dinsdag t/m zondag van 11.00 – 17.00 uur

Herenstraat 67                                                 Gesloten op: 25 en 31 december en 1 januari

2282 BR Rijswijk

070-3903617

www.museumrijswijk.nl

 

Download hier het volledige persbericht.

Download hier de poster.

Voor meer informatie en persfoto’s kunt u contact opnemen met Diana Wind, curator van de tentoonstelling, dianawind@museumrijswijk.nl, +31(0)630388366.